[OGÜNhaber]

saygun@ogunhaber.comBiyografi

Küçük bir kız çocuğu düşünün, kendini bildiğinden beri 13 sene boyunca her gece Allah’ına aynı duayı eden küçük bir kız çocuğu…

Kızın duası; bir kardeşinin olmasıdır. Bir ağabey’i vardır, kendisinden 3 yaş büyük. Üstelik gerçekten birbirine düşkün iki kardeştirler. Ama abla olmak O’nun en büyük hayalidir. Ve bunun için hiç bıkmadan usanmadan her gece aynı şekilde yalvarır Allah’ına. “Allah’ım ne olur bir kardeşim olsun, ne olur abla olayım”.

Bu böyle senelerce devam eder. Nihayet duası duyulur ve kabul olur. 14 yaşına geldiğinde artık ABLA’dır O. Minik bir kardeşi vardır artık. O küçük kız artık o kadar mutludur ki, adını da ablası koyar “MERT”. Evlenene kadar kardeşine ablalık, annelik yapar. O kadar ki, kardeşi O’na küçük ANNEM diyordur. Küçük anne ve evladı gibi sevdiği minik kardeşi… Kendisi de çocuk yaşta olduğu için parklara beraber gider, oyunlar oynarlar, evde yapmadıkları maskaralık kalmaz. Ablası evleneceği zaman “ablamı vermem ben” diye tutturur ve sonra bir bisiklete karşılık evlenme işine razı olur. Ailenin en küçüğü, en yaramazı, en bir tanesi…

Evet, o küçük kız benim, tahmin ettiğiniz gibi. Kardeşi ise, büyüdü tabii ki, o kadar ki şu anda asker. O, benim küçük askerim. Asker olması bir şey değiştirmiyor ki, benim minik kardeşim hala. Evlatlarımdan ayırmadım hiç O’nu ben, çünkü ben O’nun küçük annesiyim hala.





Bu hafta sonu askerimi gördüm, “küçük askerimi”. Ülkesini seven her vatan evladı gibi, kutsal görevini yerine getirmek için kışlasında. Asker yolu beklemenin ne demek olduğunu, asker anaları bilir en iyi. Ben de asker anası sayılırım. Ve gurur duyuyorum bundan.

Evladını birliğine teslim etmenin, arkasından buğulu gözlerle bakmanın, görmesin diye içeriye girdikten sonra hıçkırıklara boğulmanın, ilk telefonun verdiği heyecanın, yemin töreninin yürek kabartan gururunu bilen bir ablayım ben. Acemilik bitince, dağıtım zamanı heyecandan ve korkudan ölüp ölüp dirilen, TV’de asker, özellikle şehit haberlerini izleyemeyen, her asker görünce gözleri dolan bir ablayım ben…(oğlum askere giderken nasıl olurum düşünemiyorum bile)

Son olarak küçük askerimin, küçük annesine yolladığı ilk asker resminin arkasına yazdığı notu iletmek istiyorum sizlere. “Ablam, neredeyse daha dün benim elimi yüzümü boyayıp eğleniyordun. Üstünden kaç sene geçmiş şimdi asker oldum. Seni gerçekten çok ama çok seviyorum. Allaha emanet ol. UFAKLIK “

Evet, benim ufaklığım o, ablasının gözünde hiç büyümeyen evladım, küçük askerim, Mert’im.


Ülkemizin zor günler geçirdiği, bu dönemde nerede olursa olsunlar, askerlerimizin hepsini Yüce Allah’ım korusun. Hepsine hayırlı teskereler ve en kısa zamanda sağ salim ailelerine, sevdiklerine kavuşmalarını diliyorum. Bilsinler ki hepimizin onlara ve kocaman yüreklerine ihtiyacımız var.






CRA 08.Haziran.2009 Pazartesi - 06:07:00


Gazete baskısı için tıklayınız..

Bu haber 369 kez okundu.

Diğer Yazıları Okumak İçin Tıklayınız.