[BENiCE]

GÜZEL BIR HIKAYE...
> Adamın biri artık karısının eskisi kadar iyi duymadığından korkuyormuş
> ve karısının işitme cihazına ihtiyaç duyduğunu düşünüyormuş. Ona
> nasıl yaklaşması gerektiğinden emin değilmiş. Bu durumu konuşmak için
> aile doktorunu aramış; doktor adamın karısının ne kadar duyduğunu
> anlayabilmesi için basit bir yöntem önermiş. 'Yapacağın şey şu,
> karından 40 adım ileride dur, normal bir konuşma tonuyla birşeyler
> söyle; eğer duymazsa 30 adım ilerisinde aynı şeyi tekrarla, sonra 20
> adım; cevap alana kadar aynı şeyi tekrarla.'
> O akşam karısı mutfakta akşam yemeğini hazırlarken adam işlemi
> uygulamaya koymuş. 40 adım uzaklıktan karısına normal bir konuşma
> tonuyla seslenmiş 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Cevap yok.
> Mutfağa biraz yaklaşmış. Mesafeyi 30 adıma indirmiş ve soruyu
> tekrarlamış: 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Gene cevap yok.
> Mutfağa biraz daha yaklaşmış, mesafe 20 adım ve tekrar sormuş:
> 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Hala cevap yok. Adam mutfağın
> kapısına gelmiş artık mesafe iyice azalmış ve soruyu tekrarlamış:
> 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Gene cevap alamamış. Bu sefer
> karısına iyice yaklaşmış ve aynı soruyu tekrar sormuş: 'Hayatım bu
> akşam yemekte ne var?'
> 'Hayatım beşinci kez söylüyorum, Tavuk...'
> Hikayenin ana fikri: Belki de genelde düşündüğümüz
> gibi problem daima karşımızdaki kişilerde olmayabilir.
> Problemlerin sebebini biraz da kendimizde aramalıyız.
>
> "Aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguları paylaşanlar anlaşabilir."